cigercinin kopegi ya da sokak kopegi olmak???

Buyurken ne cok hikayeler dinlerdik. Sanki o zamanlar anlattiklarini kavrayabilirmisiz gibi bizi her eline geciren birseyler anlatir dururdu. Zihnimizde kirintilari kalan bizi hayallere goturen sesler olup kulagimiza akardi hikayeler. Belki simdi daha cok ihtiyacimiz var onlara... Neden mi?Bu sorunun cevabi benden... nasihatlarini, ahlaki ogretilerini ya da ikilemlerini yeni yeni anlar hala geldik de ondan- BüYüDüK.

Bir aydir sokakagimizda sirin mi sirin 4-5 aylik bir kopek var. gozunun cevresinde ve sirtinda kocaman iki siyah benek olan bembeyaz bir kopek. Bir de sevimli ki hinzir. Hemen kaynasiveriyor. Herkesle oynuyor... Benim huysuz pako bile bir tek hirlamadan onunla oynuyor.

Sokaklarda hoyratca zaman geciriyor... Bir bakmissin bizi takip ediyor, sonra bir anda bir baska kopege takilmis seni unutmus gidiyor...

Sonralari bahceli bir evde gecelemeye basladi. Geceleri geliyormus bahceye, karnini doyuruyormus, ev sahibesi de iyi bir kadincagiz yemek koyuyormus bir kaba gelir diye. Uc dort geceyi orada geciriyorsa, diger geceleri keyfine gore yasiyor hoyrat, serseri...

Butun Emirgan onun, butun sokaklar, butun cop kutulari, butun parklar... keyfi yerinde... ama havalar soguyunca uzulmeye basladim... donar diye korktum... onu taniyanlar bahcelerinde mukavvadan kucuk kulubeler yaptilar... artik kim de kalirsa o gece...

O bize kendini sevdiriyor, sabahlari gulumsetiyor biz de onun ozgurlugune sonuna kadar saygi duyuyorduk...

Bu aksam benimkini sahilde gezdirirken, ergenlere ozgu sarsaklikla koca patilerini toplamaya calisarak baktim karsidan yalpalayarak geliyor... Bu sefer boynunda bir tasma... yaninda bir adam...

Hemen bizimki atladi ustune... o da Pako ya... adam bir anda cekti onu... arkadaslar onlar cok oynarlar dedim ... ev mi buldu kendine aman ne iyi dedim... adam Nalan Hanim yanina aldi dedi... Pako yu yanina yaklastirmadan kopegin. Aman yeni yikandi ustu camur olmasin dedi... Sonra da ekledi... iyi yere kapak atti cigerler, tavuklar yiyor...

Ama dedim icinden artik parklari gezemiyor, pakoyla gonlunce oynayamiyor... rahatin bedeli bu kadar agir mi? (Hos rahata alisip bir zaman sonra oralari ozlemez olur- belki de kacar tekrar sokaklara kim bilir)

Sonra aklima biz geldi.. hepimiz... rahat edip guvende olacagiz diye ne kadar geri cekiyoruz kendimizi hayattan... rahatimiz bozulmasin diye dokuna miyor muyuz hayata?

Cigercinin kopegi olabilmek icin nelerimizi feda ettik? Ozgurlugumuzu kac kilo cigere sattik?

NOT: Sonra bunalim oldum 10 saniyede... icim sisti... aman dusunme bunlari dedim... dusunmeyeyim simdi ama yazayim ki unutmayayaim